تمام ماشين ها ، مغازه ها ، فروشگاها ، خانه ها ، كوچه ها ، ديوارها ، خيابان ها ، آدم ها با لباسهايشان و اين صندلي كه بر روي آن نشسته ام و اين ميز كه در جلويم قرار دارد همه ي اشيايي كه من در تشكل تنديده شده آنها هستم با حضور بيهوده و وجود مبحوس كننده شان من را دارند خفه مي كنند اينها همه مرده اند ، اينجا براي من به متوله ي زندان تاريك و آلوده و بزرگ واجدي مي باشد در زير اين آسمان تاريك بي انتها ، آيا من وجود دارم ؟ آري وجود دارم چون كه استفراغم مي آيد : از هستي خود بيزارم ، آيا من آزادم ؟ اما اين آزادي در پوچي است . وجود من فقط يك اتفاق است . من يعني غايتم . من يعني دستم كه دارد مي نويسد من يعني خواسته هايم و انتخابم نه بيشتر . طبيعت مسموم شد و من را استفراغ كرد . اين را تاريخ گفت . هستي من يك جهش است در جهاني فاقد وحدت و مداومت و فارغ از هر گونه ربط و ترتيب و اتصال من تنها هستم و دلهره دارم زيرا خدا مرده است و طبيعت مرا از خود چون پاره اي اضافه پرت كرده است و به حال خود وانهاده شده ام . زرتشت ، بودا ، محمد ، عيسي ، موسي ، روسو و ماركس و افلاطون و … ، همه مرده اند . اين را تاريخ گفت . من سرنوشت ندارم چون كه آينده اي وجود ندارد . هدف وآرمان و آرزو فقط يك خيال است ، خيال و زندگي يك حماقت است ; نبرد.

مگو كه آواز اقاقي ها تنهاست
مگو كه پرواز قناري ها تنهاست

بگو
   كه تنهايي من
                     تا شقايق ها, اقاقي ها, قناري ها
                                                                          تنهاست!

آه كه چه تنها شده ام!!!

                  پس ديگر كجا روم؟!

كه اقاقي زيبا نيست!
كه شقايق ديگر مرا به خانه اش راه نمي دهد!
و خورشيد حتي نگاهي گذرا به من نمي كند!

پس،

چون كه هم خانه مي شوم با ستاره كه در قبرستان آسمان زندانيست
                                                            گله نكن.